اهمیت غدیر :

بسم ‏اللَّه الرَّحمان الرَّحيم

اَلْحَمْدُ للَّهِِ الَّذي جَعَلَنا مِنَ الْمُتَمَسِّكينَ بِوِلايَةِ أميرِالْمُؤْمِنينَ وَ الْأئِمَّةعليهم السلام

شهنشاه اقليم ايمان على است

ولىّ خداوند سبحان على است

وصىّ بلافصل ختم رُسل

مروّج به احكام قرآن على است

در طليعه‏ى سال‏گشت غدير، عيد بزرگ خدا، گِرد هم آمده‏ايم تا به ياد اين روز مبارك و فرخنده، جشنِ ولايت و انتصاب مولايمان حضرت مولى‏الموحّدين اميرالمؤمنين علی عليه السلام را گرامى داريم و در اين محفل نورانى و بى‏ريا، به پيشگاه وارث زنده‏ى غدير، امام عصر أرواحنافداه، عرض ادب كنيم و تبريك گوييم. قدوم شما عزيزان را به ديده‏ى منّت مى‏نهيم و به شما خوش‏آمد مى‏گوييم.

اجازه دهيد سخن از غدير را از گذشته‏اى دورتر آغاز كنيم تا اهمّيّت و عظمت غدير را بيش‏تر بشناسيم. غدير مشعلى هميشه ‏فروزان است كه به اراده‏ى الاهى و به دست آخرينِ پیامبر خدا برافروخته شد تا بشريّت همه‏روزه از نورش بهره گيرد و ره‏توشه‏اى از آن براى سعادت و خوش‏بختى جاودانه‏ى خويش بردارد.

غدير پيامى الاهى و كتابى هميشه‏ گشوده است تا ما پيوسته در آن نظر كنيم و راه و روش زندگى از آن بياموزيم و به نشانه‏ى ايمان و وفادارى، مسؤوليّت ابلاغ آن را به ديگران در اين عصر و در زمان‏هاى آينده بر عهده گيريم. بياييد با غدير بيش‏تر آشنا شويم و صاحب آن را بشناسيم و به ديگران بشناسانيم.

سخن از امير غدير است و خانه‏زاد كعبه؛ همو كه به هنگامه‏ى ميلاد، با شكافته ‏شدن ركن مستجار، سه روز ميهمان خدا شد و فرشتگان خدمت‏گزاران آن ضيافت الاهى بودند. با شكافته ‏شدن دوباره‏ى كعبه، آن نادره‏ى دوران به همراه فاطمه بنت‏اسد، چشم در چشم رسول خدا، حضرت محمّد مصطفى صلى الله عليه وآله وسلم گشود و اين‏چنين نجوا كرد:

بِسم ‏اللَّه الرَّحمان الرَّحيم  قَدْ أفْلَحَ الْمُؤْمِنونَ...

و حبيب خدا مولود نازنين را در آغوش گرفت و پاسخ داد:

قَدْ أفْلَحوا بِكَ  يا عَليُّ

آرى، على جان! به يقين مؤمنان به تو رستگار و سعادتمند شدند.

چنين شد تا نورى ديگر از تبار ابراهيم در آغوش امين مكّه جاى گرفت. قضا را چند سالى بيش‏تر از دوران كودكى وى سپرى نشده بود كه او را به امين مكّه سپردند. بدين‏سان، هم‏دَم و هم‏سخن و هم‏نفس او شد و در دامان او پرورش يافت. با تربيت او قد برافراشت و همراه  او به حرا رفت و به عبادت و بندگى خداى مهربان پرداخت.

از عام الفيل چهل سال گذشته بود. بيست و هفتم ماه رجب، خدا بر بندگانش منّت نهادو امين مكّه را به پيامبرى مبعوث فرمود و فصل تبليغ دين خدا آغاز شد.

زاده‏ى ابوطالب عليه السلام در دوران نوجوانى، نخستين ايمان‏آورنده به خدا و پيامبر و اوّلين مسلمان گرديد و همراه و هم‏پاى او گام برداشت.

در نخستين دعوت آشكارپيامبرصلى الله عليه وآله وسلم، تنها اجابت‏كننده‏ى رسول خدا او بود كه برخاست و لب به سخن گشود و رسالت پيامبر خاتم را لبّيك گفت و در همان مجلس از سوى مقام رسالت به وصايت و جانشينى منصوب شد.

در يكى از سخت ‏ترين دوران اسلام شبى كه سران قبايل كفر با نقشه‏ى شيطانى، شمشيرها به روى دعوتگر دل‏سوز خويش آخته بودند در پاسخ به درخواست خفتن در جايگاه پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم تنها يك سؤال از رسول خدا كرد: :«آيا شما به سلامت مى‏مانيد؟» و از سلامت‏ماندن خود نپرسيد و چون پاسخ شنيد: «آرى»، گويى آسوده شد و در بستر رسول آرام گرفت. بى آن‏كه زره بپوشد و شمشيرى به‏ دست گيرد و هر دَم در انتظار تكّه‏تكّه‏شدن پيكر، در بستر پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم خوابيد تا حبيب زنده بماند، تا بشريّت از اين رحمت بزرگ الاهى در مسير سعادت و خوش‏بختى برخوردار گردد، تا ظلم و جور از اين جهان رخت بربندد. آرى، او همه چیز خود را در راه دین خدا فدا کرد و خشنودى خالق را به دست آورد؛ آن‏هم در زمانى ‏كه هنوز حكمى براى جهاد و فداكارى نيامده بود و از اين‏رو سرمشق فداكاران شد.

سيزده سال از بعثت پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم گذشته بود كه به مدينة النّبى (يثرب آن‏روز) هجرت فرمود و در پيكارهاى بدر و اُحد و خندق و خيبر و بسيارى ديگر از جنگ‏ها در كنار نبىّ اكرم صلى الله عليه وآله وسلم شركت جست و از فداكارى براى حفظ جان آن فرستاده‏ى رحمت دريغ نورزيد.

روزى نيز بر بلنداى شانه‏هاى پيامبر، فراز آمد و بت‏ها را در فتح مكّه فروشكست و خانه‏ى توحيد را تطهير كرد.

كارنامه‏ى 63 سال زندگانى او كه با پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم و قرآن و اسلام شكل گرفته بود مملو از تلاش و فداكارى در تمامى  آن لحظه هاست. در سراسر اين دوران، ارزش‏هاى والاى وجودى و درياى موّاج فضايل بى‏انتهاى آن سَرور راستان صحنه‏هايى آفريد كه او را به اوج منزلت‏ها بُرد و به اين افتخارات نايل گرديد:

- هم‏گام و همراه پيامبر

- امير اهل ايمان و برترين انسان پس از رسول خدا

- برادر و جانشين و دروازه‏ى علم پيامبر

- پيشواى هدايتگر، حق‏گرا و باطل‏ستيز

- دعوت‏كننده به قرآن و مفسّر شايسته‏ى آن

- پرچم هدايت و سفينه‏ى نجات

- آری علی(ع) با حقّ است و حق با اوست.

- علی(ع) با قرآن است و قرآن با اوست.

- دوست او دوست خدا و پيامبر و دشمن او دشمن خدا و پيامبر است.

- علی صراط مستقيم الاهى و معيار ايمان و نفاق است.

- نخستين نفر از عترت پيامبر است كه امانت گران‏سنگ و عامل هدايت و جلوگير از ضلالت پس از رسول خداست.

- از پليدى‏ها و لغزش‏ها به ‏دور و از اصحاب كِساء است.

آرى،... او فضايل بى‏شمارى را به خود اختصاص داده که در این مجموعه یارای پرداختن به آنها نیست اما در اهمّيّت و عظمت غدير همين بس كه وجود چنين شخصيّتى، محور غدير است.

غدير اگردر اجتماع بى‏همانند آن روز از سراسر سرزمین های اسلامى و از قبايل مختلف تشكيل مى‏شود و راويان فراوانش نقل آن را به تواتر مى‏رسانند،

غدير داراى محتوايى است كه ریشه در قرآن دارد و براساس فرمان و اراده‏ى الاهى و به ‏طور رسمى به‏صورت وحى، از آسمان بر پيامبر فروفرستاده مى‏شود و جدّيّت خطاب و ابلاغ به حدّى است كه با صورت ‏نگرفتنِ آن، زحمات 23 ساله‏ى برترين شخص عالَم به سرانجام نمى‏رسد و به مصداق« فَما بَلَّغْتَ رِسالَتَه» تمامى آن تلاش‏ها زير سؤال مى‏رود،

غدير  پيام‏رساننده‏اى چون آخرين پيام‏آور الاهى دارد كه جز وحى نمى‏گويد و قول و فعلش حجّت است،

غدير  يادآور شايستگى‏ها و فضايل امير ابرار و اعلام رسمى و آشكار و فراگير رهبرى و ولايت و امامت   اميرالمؤمنين و فرزندانش تا آخرین روز دنیاست،

غديرمایه ی تكميل دين و اتمام نعمت و رضايت خداست.

غدير برترین عید نزد پيامبر و پيشوايان راستين اسلام است.

آری غدير با تمام غرض‏ورزى‏ها و تحريف‏ها و دشمنى‏ها و به دليل روشنى و وضوح و دلالت و تواتر و اسنادش،  سند هميشه‏زنده‏ى تاريخ و حماسه‏اى جاودانه است كه اينك بعد از چهارده قرن به دست ما رسيده که حتّى عالمان مكتب خلافت را نيز به نقل و روايت واداشته است. آری، غدير بنا به تمام اين دلايل كه گفتيم اهمّيّتش را به هر انسان طالب سعادت مى‏رساند و مى‏فهماند؛ امّا بالاترين عظمت و اهمّيّت غدير مديون شخصيّت والاى امير اهل ايمان حضرت مولى‏الموحّدين امام علىّ‏بن ابى‏طالب عليه السلام است كه به گوشه‏اى از صفات و ويژگى‏هايش اشاره كرديم.

زمان غدير، مكان غدير، اصحاب غدير، بيعت غدير، الاهى‏بودن غدير... همه و همه اين رخ‏داد بزرگ را در جايگاهى مهمّ و حسّاس از تاريخ قرار مى‏دهد و على عليه السلام، كه سبب ماندگارى و جاودانگى غدير است را در یکی عظیم ترین و حساس ترین فرازهای تاریخ.

اگر على عليه السلام در ميانه‏ى صحنه‏ى غدير نبود، پيامبر دست چه كسى را بالا مى‏برد كه مورد تأييد خدا باشد و راهش را به‏گونه‏اى ادامه دهد تا زحمات 23 ساله‏ى ایشان هَدَر نرود؟!

اگر على عليه السلام در كنار آن بركه حاضر نمى‏بود، دست مردم در دست چه كسى گذارده مى‏شد تا آنان را به اوج سعادت و عظمت و ايمان و به سراى بهشت رهنمون گردد؟!

مگر نه تنها اوست كه مى‏تواند در جانشينى پيامبر خداوند، پاسدار دين و شرف و برترى و افتخار و نگهبان همه‏چيز باشد؟ كدام انسان ديگرى پس از پيامبر، فضايلى چون على دارد؟

آرى، همه‏چيز «غدير» كه نه، همه‏چيز «اسلام» پس از پيامبر، به على علیه السلام برمى‏گردد و در يك كلام، او روح اسلام است.

اينك كه اهمّيّت غدير را شناختيم و راز عظمت غدير برايمان آشكار شد، همراهمان باشید تا در بخشى ديگر سفری به آن و نظاره‏گر منبرى باشيم كه دست رسول خدا دست يداللَّهى علىّ مرتضى را بر فراز آورده و آخرين پيام الاهى را مى‏رساند؛ پيامى كه اگر به گوش جان كسى برسد و محتواى آن را نپذيرد، اين عمل او برابر با خروج از وادى ايمان و بندگى خداست.

كتاب‏هايى كه به نمايش گذارده شده است، هر كدام به نحوى شما را با موضوعات عرضه ‏شده بيش‏تر آشنا مى‏كند.

درآخرين بخش مى‏توانيد آثار موجود را براى مطالعه تهيّه كنيد و پاسخ پرسش‏هاى خويش را دريافت داريد.

از خداى مهربان مسألت داريم ما را از متمسّكين به ولايت اميرالمؤمنين عليه السلام و فرزندان پاکش قرار دهد و توفيق پيروى و تبعيّت از آخرين بازمانده‏ى عترت، حضرت مهدى عجَّل‏اللَّه‏تعالى‏فرجه را به ما عنايت فرمايد.

ماجرای غدیر :

بسم‏اللَّه الرَّحمان الرَّحيم

سال دهم هجرى بود. مناديان پيامبر رحمت صلى الله عليه وآله وسلم در اطراف  ندا مى‏دادند تا همه‏ى مردم بدانند كه امسال بيت‏اللَّه‏الحرام شرفِ حضورِ خاتم‏الأنبيا را درك خواهد كرد. خيل عظيم هفتاد هزار نفری  مهاجر و انصار با اضافه ‏شدن مردم مكّه و

مسلمانان شهرهاى ديگر و يمنى‏ها كه به همراهی علی علیه السلام راهى انجام مراسم حج مى‏شدند به   صد و بیست هزار تَن می رسید. كاروان زائران خانه‏ى خدا از مدينه به سوى مكّه حركت كرده بود و پس از رسيدن به زادگاه اسلام، مسلمانان به همراهی رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم به اعمال حجّشان پرداختنده بودند. پيامبر رحمت طىّ آن روزها در مكان‏هايى مناسب، آخرين سفارش‏هاى مذهبى و فرمان‏هاى الاهى را به مسلمانان گوشزد فرمودند.

روز هشتم ذى‏حجّه نيز رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم با اشاراتى به مسلمانان اعلام فرمودند كه امسال آخرين‏سال عمرشان است و پس از اندك زمانى، منادى حق را لبّيك خواهند گفت:

«بدانيد! دو چيز گران‏مايه در ميان شما باقى مى‏گزارم كه اگر بدان‏ها متوسل شوید، هرگز گمراه نخواهيد شد. آن دو چيز، كتاب خدا و عترتم كه اهل بيت من‏اند. آن دو از يكديگر جدا نمى‏شوند تا در كنار حوض كوثربر من وارد شوند.»

در اواخر مراسم حج، رسول گرامى صلى الله عليه وآله وسلم ميراث پيامبران را به فرمان الاهى، به پيشواى پارسايان سپردند و قبل از حركت از مكّه، پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم دستور دادند تا بزرگان و اصحاب طىّ مراسمى به محضر اميرمؤمنان عليه السلام حضور يابند و با عنوان «اميرالمؤمنين» بر او سلام گويند.

بلافاصله پس از اتمام حج، بِلال از سوى رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم اعلام كرد:

«فردا... جز ناتوانان همه بايد حركت كنند و در وقت معيّن در غدير خم حاضر باشند.»

قافله‏ى عظيم حاجيان به‏سوى غدير خم حركت كرد و نزديك ظهر روز هجدهم ذى‏حجّه وارد صحراى جُحفه شد. هنوز كمى به نقطه‏ى جدايى قافله‏ها براى رفتن به سرزمين‏هايشان باقى مانده بود که آن فرمان داده شد تا همه توقف کنند تا كسانى كه پيش‏تر

رفته‏اند بازگردند و آنان‏كه پشت سر هستند برسند.

هوا گرم بود و سوزان و شدّت گرما به حدّى بود كه مردم گوشه‏اى از جامه‏ى خويش را به سر انداخته و گوشه‏اى ديگر را زير پاى خود قرار داده بودند و در سايه‏ى مركب‏ها، از اشعّه‏ى گرم آفتاب خود را حفظ مى‏كردند.

بى‏شك، خبر مهمّى در پيش بود؛ زيرا هر آن‏چه پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم فرمان مى‏داد از جانب خداوند بود و هرگز از روى هوى و هوس سخن نمى‏گفت.

سلمان و ابوذر و عمّار و مقداد به فرمان آن محبوب دل‏ها در كنار چند درخت، محلّى را آماده كردند. سكّوى بلندى از سنگ‏ها و روانداز مركب‏ها فراهم شد. ظهر بود كه مؤذّن نداى اذان سر داد. پيشواى آسمانى با مردم نماز خواند و سپس بر بالاى محلّ

بلندى كه آماده شده بود قرار گرفت و بر فراز آن به‏گونه‏اى ايستاد تا همه او را ببينند و صدايش را بهتر بشنوند. با اشاره‏ى او، همه به گِردش جمع شدند؛ بزرگ و کوچک، زن و مرد، پير و جوان، مؤمن و منافق.

پيامبر مهربان امّت، پس از ستايش خداى يگانه، اندكى درنگ نمودند و در حالى ‏كه به اطراف خود در ميان توده‏ى مردم مى‏نگريستند، با فریادی بلند، على عليه السلام را نزد خود فرا خواندند و او را يك پلّه پايين‏تر از خويش بر فراز جايگاه نشاندند زیرا می

بایست فرمان مهمّى را درباره‏ى علىّ‏بن‏ابى‏طالب ابلاغ كنند و نيز تصريح فرمودند كه خداوند به من این چنين وحى كرده است:

«اى پيامبر! آن‏چه را از پروردگارت بر تو فرود آمده است برسان كه اگر نرسانى، رسالت حق را نگزارده‏اى؛ خداوند تو را از گزند مردم حفظ مى‏كند...»

سپس امر مؤكّد پروردگار درباره‏ى اعلام ولايت را با صراحت تمام بیان کردند:

«جبرئيل سه مرتبه بر من نازل شده و از طرف خداوند مرا مأمور كرده است كه در اين محلّ اجتماع به ‏پا خيزم و به هر سپيد و سياهى اعلام كنم كه علىّ‏بن‏ابى‏طالب برادرِ من و وصىّ من و جانشين من بر امّتم و امام بعد از من است. هر كه با على

مخالفت بنمايد رانده‏ى درگاه خداست و هر كس او را پيروى كند مشمول رحمت الاهى است. مؤمن كسى است كه به على ايمان آورد و او را تصديق كند.»

پس از آن رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم امامت دوازده امام بعد از خود را تا آخرين ایشان چنين اعلام فرمودند:

«خداوند عزيز و بزرگ صاحب اختيار شما و معبود شماست و بعد از خداوند، رسولش كه اينك، پيش رويتان ايستاده و با شما سخن مى‏گويد سرپرست شماست. پس از من، به فرمان خدا، على صاحب‏اختيار و امام شما خواهد بود و بعد از او، تا قيامت، امامت در نسل من از فرزندان او قرار خواهد داشت...»

پيامبر صلى الله عليه وآله وسلم، در آن اجتماع بزرگ براى اين ‏كه كمترين ابهامى باقى نمانَد دست على عليه السلام را گرفتند و بلند كردند و منشور آسمانى خلافت را اين‏چنين اعلام فرمودند:

«مَنْ كُنْتُ مَوْلاهُ فَهذا عليٌّ مَوْلاه...»

«بر هر كس كه من (صاحب اختيار) و مولاى اويم، اين على مولا و (صاحب‏اختيار) است.»

در حالی که سخنان ایشان ادامه داشت. دست اميرالمؤمنين عليه السلام را در دست گرفته و هم‏چنان بالا نگه داشته بودند و فضايل ایشان را بازگو مى‏فرمود تا بدين‏جا رسيدند که:

«اى مردم!... بدانيد كه شما را فرا مى‏خوانم تا به ‏عنوان بيعت با على، نخست دست بيعت به من دهيد و سپس با او پيمان ببنديد... من از جانب خداوند عزيز و بزرگ، براى على از شما بيعت مى‏گيرم. پس هر كس پيمان شكند به خود زيان كرده است.»

رسول مهربان اسلام صلى الله عليه وآله وسلم در ادامه‏ى سخن، از انبوه حاجيانى كه در اجتماع غدير حاضر بودند، بر پيشوايى و امامت على و امامان بعد از او اقرار و اعتراف زبانى گرفتند و فرمودند:

«اى مردم! آن‏چه به شما گفتم بازگوييد و بر على به عنوان «اميرالمؤمنين» سلام كنيد و بگوييد:  شنيديم و اطاعت كرديم... خداوندا، مؤمنان را بيامرز و بر كافران خشم گيرکه حمد و ستايش، سزاوار پروردگار جهانيان است.

پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم پس از انتصاب اميرمؤمنان عليه السلام از جانب حق،  اين آیه را که جبرئیل نازل نمود را قرائت کردند.

«الْيَوْمَ أكْمَلْتُ لَكُمْ دينَكُمْ وَ أتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتي وَ رضيتُ لَكُمُ الإْسْلامَ ديناً»

« امروز با اعلام ولايت و امامت علوى دينتان را كامل و نعمت خود را بر شما تمام كردم و خشنود گشتم كه اسلام آيين شما باشد. »

آری به ولایت امیرالمؤمنین و فرزندانشان دين خدا كامل شده بود. على و فرزندانش يك به يك معرّفى و به پيشوايى اسلام برگزيده شدند. اينك، مردم پس از پيامبر هرگز بدون امام و پيشوا نخواهند بود تا روزى كه به دست آخرين فرزند معصومش زمين مملو از عدالت و يكتاپرستى شود.

مردم دسته دسته در خيمه‏اى با خورشيد رسالت بيعت مى‏كردند و تبريك مى‏گفتند و سپس با ماه ولايت به عنوان امام و جانشين بعد از پيامبر و اميرالمؤمنين دست بيعت داده سلام و تهنيت خويش را تقديم آن مولا مى‏كردند.

حَسّان‏بن‏ثابت، شاعر معروف، به مباركى اين روز، اشعارى در ستايش شاه مردان سرود كه در برابر پيامبر و انبوه جمعيّت خواند. در آخرين ساعات اجتماع غدير، اتفاق عجیبی افتاد، حارث فِهْرى كه از خدا خواسته بود اگر آن‏چه پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم مى‏گويد از جانب خداوند است، سنگى فرود آيد تا بمیرد؛سنگی از آسمان فرود آمد او در مقابل چشمان همه جان داد در برابر چشم همگان جانش را از دست داد.

در ميان آن جمع كسانى بودند كه هرگز به پيامبر ايمان نياورده بودند و هرگاه سخن از وحى مى‏آمد، مضطرب و نگران، لحظه‏ها را شماره مى‏كردند و در انتظار بودند تا سخن وحى به پايان برسد؛ مبادا كه پيامبر از گنداب درون آنان خبر آورد و رسوايشان سازد. آنان كسانى بودند كه با شور و هيجانى ساختگى دست بيعت به امام غدير دادند؛ امّا به‏زودى آن را فراموش كردند و مسلمان را از اين نعمت بزرگ محروم ساختند.

سرانجام، مسلمانان پس از سه شبانه‏روز توقّف در كنار آبگير خم و دست‏يافتن به نعمت با ارزش ولايت و امامت، راهى ديار خود شدند تا پيام غدير را براى آنان‏ كه در غدير حضور نداشتند از زبان خدا و پيامبرش نقل كنند و همه ساله غدير را به عنوان بزرگ‏ترين عيد مسلمانان جشن گيرند. آرى اين خواست خدا بود كه خوش‏بختى و سعادت از غدير اميرمؤمنان به انسان‏ها رسد.

اينك كه با غدير در متن تاريخ آشنا شديم، پس از مرورى بر آثار و كتاب‏هاى عرضه‏ شده در اين موضوع، اميدواريم در جايگاه بعدى شما را با پيام و محتواى غدير بيش‏تر آشنا كنيم.

از خداى بزرگ مى‏طلبيم كه ما را با حقيقت غدير، اين نعمت بزرگ الاهى، آشنا سازد و قدردان وجود پُربركت امير غديريان قرار دهد.

برای دریافت فایل ترسیم مراسم سه روزه غدیر و متن غرفه دوم به قسمت دانلود مراجعه فرمائید .

پیام غدیر :

بسم‏اللَّه الرَّحمان الرَّحيم

«ولايَه عَليّ‏بن‏أبي‏طالب حِصْني فَمَنْ دَخَلَ حِصْني أمِنَ عَذابي.»

غدير پيام پروردگار بود براى پيامبر خدا. پيام پروردگار بود براى علىّ‏بن‏ابى‏طالب و فرزندانش. پيام پروردگار بود براى مؤمنان و همه‏ى انسان‏ها؛ از آنان كه در غدير حضور داشتند تا آنان كه پس از غدير به دنيا آمدند؛ از روز غدير تا آخرين روز دنيا.

غدير يك دريا رحمت است و حيات. غدير نردبان کمال است؛ كشيده از زمين تا بام عرش خدا. در غدير، پيامبر از جانب خداوند فرمان يافت تا پيام غدير را به همه‏ى انسان‏ها ابلاغ كند و پيامبر امين، آن پيام را چنان حكيمانه در قلب انسان‏ها و جان تاريخ به وديعت نهاد كه نورش هرگز خاموش نشده و نخواهد شد.

اينك گاه شنيدن و انديشيدن در پيام غدير است و به لطف الاهى، خطبه‏ى پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم، پس از گذشت چهارده قرن، هم‏چنان در دستان ماست. رسول‏خدا صلى الله عليه وآله وسلم در اين سخنان خطاب به مسلمانان مى‏فرمايد:

«اى مردم! ... خداوند عزيز و بزرگ صاحب اختيار شما و معبود شماست و بعد از خداوند، رسولش كه مقابلتان ايستاده است و با شما سخن مى‏گويد سرپرست شماست. پس از من، به فرمان خدا، على صاحب‏اختيار و امام شما خواهد بود و بعد از او، تا قيامت، امامت در نسل من از فرزندان او قرار خواهد داشت...»

غدير شاهرگ حيات معنوى انسان است؛ که در درون دل‏هاى مؤمنان و سينه‏هاى راهيان حقّ و عدالت، زنده و جاودانه است.

در رخ‏داد بزرگ غدير، نعمت سرپرستى و صاحب‏اختيارى بشر به داناترين، راست‏گوترين، بزرگوارترين و بخشنده‏ترين انسان‏هاى آسمانى سپرده ‏شد تا با تمسّك و هدايت‏خواهى از آن پيشوايان الاهى، راه سعادت را بپويند.

غدير جايگاهى است كه خدا و پيامبر، امام را در آن به بشر معرّفى كردند تا حجّت را بر همگان تمام كنند. از اين‏رو، غدير روز پيمان‏بستن با نبوّت و امامت و از جان و دل پذيرفتن ولايت آن دانايانِ راست‏گو و بزرگوار و بخشنده است تا بوته‏ى آزمايش مردم باشد.

سخنان پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم را پى مى‏گيريم:

«اى مردم! راهتان را از على نگردانيد و از وى روى برمتابيد و از ولايت و سرپرستى او سر باز نزنيد. اوست كه به حق راه مى‏نمايد و به آن عمل مى‏كند. او باطل را مى‏زدايد و از آن نهى مى‏فرمايد.

« اى مردم! على را برتر بدانيد كه خدا او را برترى داده است و او را بپذيريد كه على از جانب خدا امام و پيشواست. به هوش باشيد كه پيشواى اهل ايمان جز برادرم على نيست!»

«اى مردم! قرآن به شما مى‏شناساند كه امامان بعد از على فرزندان اويند و من هم به شما معرّفى كردم كه آنان از نسل من و از نسل اويند.»

آرى، غدير روز زينت‏گرفتن جهان هستى به ولايت علوى است. غدير جايگاه يافتن على و راه على است.

آن پيام‏آور رحمت سخنانشان را چنين ادامه دادند:

«بدانيد! بالاترين امر به معروف و نهى از منكر آن است كه سخن مرا بپذيريد و آن را به كسى كه حاضر نيست برسانيد و او را از طرف من به پذيرفتن آن بخوانيد و از مخالفتش برحذر داريد.»

« اى مردم! من جانشينى خود را به نام امامت و به وراثتِ در نسل خود تا روز رستاخيز به امانت مى‏سپارم. من آن‏چه را به ابلاغ آن مأمور بودم رساندم تا بر حاضر و غايب و همه‏ى كسانى كه به‏دنيا آمده‏اند يا هنوز از مادر زاده نشده‏اند، حجّت باشد. پس بايد (ماجَراى امروز را) حاضران به غايبان و پدران به فرزندان، پيوسته تا روز قيامت، برسانند.»

آری اين است آب گوارايى كه از درياى لطف و رحمت الاهى سرچشمه گرفته است تا هميشه‏ى تاريخ را سيراب سازد و بايد تا روز قيامت، حاضران به غايبان، آگاهان به ناآگاهان و پدران به فرزندان به‏عنوان وظيفه‏اى همگانى پيام غدير را برسانند.

نبىّ مكرّم اسلام صلى الله عليه وآله وسلم سخنانشان ادامه دادند:

«اى مردم! صراط مستقيم خداوند كه شما را به پيروى از آن فرمان داده است من‏ هستم و بعد از من، على و سپس فرزندانم از نسل او؛ پيشوايانى كه به سوى حق هدايت مى‏كنند و  به يارى حق، دادگرى مى‏نمايند...»

اى مردم! هر كس خدا و رسولش و على و امامانى را كه معرّفى كردم اطاعت كند، به يقين به رستگارى بزرگى دست يافته است.

غدير روز نشان‏دادن شاه‏راه مستقيم الاهى به ‏سوى سعادت و بهشت است براى هميشه‏ى تاريخ.

آن‏حضرت در ادامه سخنان خويش فرمودند:

«اى مردم! خداوند عزيز و بزرگ، دين شما را با امامت او كامل فرمود. پس كسانى كه به او و به جانشينان او اقتدا نكنند تا روز قيامت اعمالشان از بين خواهد رفت و جاودانه در آتش خواهند بود.

اى مردم! بعد از من، سردم‏دارانى خواهند آمد كه به آتش دعوت مى‏كنند و روز قيامت يارى نمى‏بينند.»

پيداست كه پيام امامت پيشوايان حق آن‏چنان مهمّ است كه شيطان را به كمينگاه مى‏برد و خشمناك از هدايت بشر، هم‏چون دشمنى سوگندخورده با كوله‏بارى از تجربه و مكر و حيله، به مصاف امّت فرستاده‏ى خاتم مى‏شتابد.

دشمنان خدا و پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم، يعنى منافقان رياكار و پَست، به وسوسه‏ى شيطان، تمام تلاش خويش را در فراموشاندن غدير به‏كار مى‏گيرند. طومارهاى نفرين‏شده امضا مى‏كنند تا امامت به علىّ مرتضى و اولاد مطهّرش نرسد و غدير فراموش شود.

غدير فراموش شود تا سقيفه بر پا شود.

غدير فراموش شود تا مبعوث غدير را دست‏بسته به مسجد كشانند.

غدير فراموش شود تا راه را به دختر پیامبر در كوچه ببندند.

غدير فراموش شود تا فرق على عليه السلام شكافته گردد.

غدير فراموش شود تا امام مجتبى عليه السلام شهيد گردد.

غدير فراموش شود تا عاشورايى در كربلا برپا شود.

غدير فراموش شود تا اهل‏بيت پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم تنها بمانند و يادگارهاى پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم به شهادت برسند و انسان‏ها به محنت دچار گردند.

خطيب مهربان غدير پس از اين‏همه تأكيد بر امامت اميرمؤمنان عليه السلام، خطّ هدايت را تا پايان روزگار و تا دوران آخرين قافله‏سالار هدايت، امام زمان عليه السلام ، ترسيم مى‏كنند و موعود و مهدى اسلام را به بشريّت مى‏شناسانند. گوش فرادهيد! باز هم پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم براى هدايت امّت سخن مى‏گويند:

«بدانيد كه آخرينِ امامانِ از ما، مهدى است.

بدانيد! اوست انتقام‏گيرنده از ستمگران.

بدانيد! اوست گيرنده‏ى انتقام خون اولياى خدا.

بدانيد! اوست يارى‏دهنده‏ى دين خدا...

بدانيد! اوست كه كارها بدو واگذار شده است.

بدانيد! اوست حجّت پايدار و بعد از او حجّتى نيست. هيچ حقّى نيست مگر همراه او و هيچ نورى نيست مگر نزد او.

بدانيد! اوست كه كسى بر وى پيروز نمى‏شود و كسى در ستيز با او، يارى نمى‏گردد.

بدانيد! اوست ولىّ خدا در زمين و حاكم او بين خلقش و امين خدا در نهان و آشكارش.»

اگر غديريان، از غدير روى برنمى‏تافتند، سرنوشت دين و امّت نه اين بود كه رقم خورد. اگر پيمان‏شكنان دست از پيروى حضرت علی برنمى‏داشتند و بر ديگران اجتماع نمى‏كردند، امير قافله‏ى هستى، بشر را تا آخرين مدارج قُرب پيش مى‏برد و اگر آموزگار راستين علم و عمل را خانه‏نشين نمى‏كردند، انسانيّت آخرين پلّه‏هاى نردبان تكامل را درمى‏نورديد.

... امّا افسوس كه دنيادوستى جمعى نگذاشت تا شيطان بيش از اين مأيوس شود و وحدت پيروان مسلمان پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم پس از رحلت آن بزرگ‏مرد برقرار بماند! گروهى بناى تحريف را در دين گذاشتند و اصول و فروع آن را با هوى و هوس خويش به هر جا كه خواستند كشيدند و بدعت را به عنوان سنّت براى آيندگان به ارث نهادند.

اين نصيب ما از فراموش‏شدن غدير و راه‏افتادن سقيفه مى‏باشد. به‏راستى كه اگر امروز بشر راه خود را گم کرده است و در محنتِ غيبت دست و پا مى‏زند و از ديدار امامش محروم است، اين‏همه محصول ظلمى است كه از فراموشى غدير و ننگ سقيفه بر دامن بشريّت نشسته است.

آرى، غدير واقعه‏اى است كه در آن، خداوند هدايتش را براى هميشه‏ى تاريخ گسترش داده تا سعادت ابدی همنشین آنانى باشد كه غدير و پيام غدير را فرا راه زندگى خود قرار داده‏اند. پس امروز بر ماست كه دست بيعت به ‏سوى امام زمان عليه السلام دراز كنيم و با جان و دل به آن امام هُمام عرضه داريم:

سلام بر تو اى يادگار غدير! سلام بر تو اى وارث على و اى يارى‏دهنده‏ى دين پيامبر!

اى ميراث‏دار غدير! ما پيام جدّت را شنيديم و اينك در آستانه‏ى غدير از ژرفاى وجود با تو بيعت مى‏كنيم و از خداوند سبحان، فرج و ظهورت را آرزو داريم و عهد مى‏بنديم كه تا روزى كه زنده‏ايم، از اين اعتقاد دست برنداريم و شما را يارى كنيم.

اميدواريم پس از مرورى بر آثار و كتاب‏هاى عرضه‏شده در اين موضوع، شما را با وظيفه و مسؤوليّتى كه در قبال غدير داريم بيش‏تر آشنا كنيم.

ما و غدیر :

بسم ‏اللَّه الرَّحمان الرَّحيم

«اَلسَّلامُ عَلَيْكَ يا ميثاقَ اللَّهِ الَّذي أخَذَهُ وَ وَكَّدَهُ.»

«سلام بر تو اى پيمان خدا كه آن را ستانده و محكم گردانده است.»

غدير مراسمى براى معرّفى سلسله‏ى امامانى بود كه پس از پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم ، تا قيامت، جانشين آن‏حضرت‏اند و هدايت و رهبرى امّت را به دست دارند؛ امامانى كه علم كتاب و دانش تكاليف الاهى نزد آنان سپرده شده است و ميزان و معيار هر حقّ و حقيقت و برگزيدگان خدايند؛ از امام علىّ‏بن ابى‏طالب تا حضرت مهدى عليهم السلام، بر امّت است كه آنان را حمايت و به آن‏ها مراجعه كنند و از ايشان بهره گيرند. مردم آخرالزّمان نيز از اين حكم مستثنى نيستند؛ زيرا اينان هم مخاطبان واقعى پيامبر خداصلى الله عليه وآله وسلم در غدير سال دهم هجرى بوده‏اند؛ چه منشور غدير پيامى براى همه‏ى تاريخ است.

ما در اين دوران، پيشوايى داريم كه به امامتش معتقديم. در انديشه‏ى شيعه، آن امام بزرگوار مصداق زنده و بارز و آخرين ستاره از منظومه‏ى رهبران آسمانى است كه نبىّ گرامى اسلام صلى الله عليه وآله وسلم در خطابه‏ى غدير خود معرّفى فرمودند. اين است كه خود را از نعمت وجود امام محروم نمى‏دانيم؛ گرچه آن‏حضرت در غيبت به‏سر برند.

در باور ما، غيبت امام يعنى حاضربودن او در سطح جامعه و زندگى به‏طور ناشناس. از اين‏روست كه مى‏گوييم: راه ارتباط با حجت خدا همیشه گشوده است و مى‏توان به ‏سوى او تقرّب جست و درِ آستان او را كوبيد و به راستى هدايت و بصيرت در كارها  را توسط او از درگاه خداوند مسألت كرد.

امام زمان عليه السلام خود در يك توقيع، براى جوانى جوياى هدايت فرمودند:

« إنْ استَرشَدْتَ أُرشِدْتَ وَ إنْ طلبتَ وَجَدتَ.»

«اگر طالب باشى، خواهى يافت و اگر هدايت بجويى، راهنمايى خواهى شد.»

به يقين، احاطه ی ایشان چنان است كه نجواى شيعيان را در خانه‏هايشان مى‏شنوند و با حمايت‏هاى آشكار و پنهان خويش، پاسخ‏گوى آنان خواهند بود. در عين‏حال، ديدار حضورى ايشان در صورتى‏ كه اراده‏ى آن بزرگوار بر آن تعلّق گيرد امرى ممكن است؛همان طور‏كه تجلّيّات و تشرّفات بسيارى در دوران غيبت كوتاه و بلند آن كعبه‏ى دل‏ها اتّفاق افتاده است.

پديده‏ى غيبت و ظاهرنبودن او نبايد سبب شود تا براى او شأن كم‏ترى نسبت به امامان گذشته قائل شويم! ظرافت اين نكته چنان است كه حتّى برخى از بزرگان در بعضى از موارد از آن غافل مانده‏اند. داستان مقدّس اردبيلى آن‏هنگام كه براى حلّ مشكل علمى به اميرالمؤمنين عليه السلام متوسّل مى‏شود تا از خدا بخواهد كه به آن امام اجازه دهد كه مشكل او را حل كند نمونه‏ى بارز اين مسأله است و اميرمؤمنان عليه السلام اين نكته‏ى ظريف را به اين عالم متّقى تذكّر دادند:

«به سراغ فرزندم مهدى كه امام زنده‏ى توست به مسجد كوفه برو و پاسخت را از او دريافت كن؛ او امام زمان توست.»

در غدير خم، پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم وقتى معنا و مفهوم ولايت را توضيح دادند و از همه‏ى مردم گواهى گرفتند كه نسبت به آنان از خودشان سزاوارتر و صاحب‏اختيارترند- منشور ولايت امامان را صادر فرمودند كه: «مَنْ كُنتُ مولاهُ فَهذا عليٌّ مَولاه...» ؛ و هر كه مرا صاحب‏اختيار و سرپرست خود مى‏داند، على عليه السلام را هم، به معناى كامل كلمه، صاحب‏اختيار و سرپرست خويش بداند و اين تا قيامت در نسل على عليه السلام خواهد بود.  فرمودند:

«بر هر يكتاپرستى، حكم او جارى و كلام او روا و فرمان او نافذ است. فرمان‏بردارى از ائمّه عليهم السلام بر همه واجب است.»

لازمه‏ى اعتقاد به ولايت امام عليه السلام اين است كه مؤمن امامش را بيش از خود نسبت به همه‏ى امور صاحب حق بداند و براى ايشان در همه‏ى كارهاى مربوط به خويش تقدم قائل باشد. به عبارت ديگر، حقّ امر و نهى براى امام قائل شود و خواست حضرتش را در هر مسأله‏اى جست ‏وجو و اطاعت كند.

در عصر حاضر كه امام زمان عليه السلام، عهده‏دار كارگزارى و فرمان‏روايى جهان است حق حجّت الاهى نسبت به ما اين است كه ايشان را در همه‏ى امور، صاحب اختيار خويش بدانيم و همواره خود را حاضر بر سر سفره ایشان ببينيم و همه‏ى هستى و امكاناتى كه در اختيار داريم جز در مسيرى كه مورد خشنودى حضرت اوست، به‏كار نبنديم بلكه امور خود را، در همه‏ى لحظه‏هاى عمر، مطابق رضاى آن قبله‏ى دل‏ها جهت دهيم.

غدير روز ميثاق است؛ روزى كه امامت همه‏ى امامان به نحو كامل و رسا به همگان ابلاغ شد و از همه‏ى مردم بر اين مطلب پيمان و ميثاق گرفته شد. رسول اكرم صلى الله عليه وآله وسلم به مقتضاى موقعيّت و كثرت جمعيّت، در مرحله‏ى اوّل، به پذيرش قلبى و اقرار زبانى اكتفا فرمودند و سپس براى رسميّت بخشيدن بيش‏تر دستور دادند دو خيمه برپا شود. آن‏گاه خود و حضرت علی علیه السلام هريك،در يكى از خيمه‏ها حاضر شدند تا مردم ابتدا با پيامبر خدا صلى الله عليه وآله وسلم و سپس با اميرالمؤمنين عليه السلام دست بيعت دهند و انتصاب آن‏حضرت را به امامت و صاحب‏اختيارى تبريك و تهنيت گويند.

اينك، اگر كسى صادقانه به پيمان غدير پاى‏بند بود و در هر عيد غديرى، با خدا و پيامبر و امامانش تا حضرت بقيّةاللَّه عليه السلام تجديد بيعت كرد، از كسانى كه در غدير حاضر بودند چيزى كم ندارد.

اگر امام زمان عليه السلام تنها ميثاقى است كه خداوند در حال حاضر بر روى زمين دارد و در روز غدير دعوت‏كننده‏ى الاهى به اسم و صفت معرّفى‏اش فرمود و از همه‏ى مردم تا روز قيامت، خواست تا پيمان امامت او را برعهده گیرند، مى‏توان در روزگار غيبتِ امام عصرعليه السلام هم، در دل با آن ‏حضرت بيعت كرد. از اين رو خواندن ادعيه‏ هم‏چون دعاى عهد يا... كه نمادى براى اين تجديد بيعت قلبى است، توصيه شده است.

لازمه‏ى بيعت با امام زمان عليه السلام، اطاعت است و پاى‏بندى بر محتواى پيام غدير و پذيرش مولويّت آن امام هُمام است.

اگر ما خود را شيعه‏ى امام عليه السلام مى‏دانيم، بايد ببينيم عمل ما چه‏قدر مطابق پيمانى است كه با پيامبر اكرم صلى الله عليه وآله وسلم بسته‏ايم. آيا با دل و جان و زبان تسليم نبىّ و وصى شده‏ايم؟ زبانمان چه‏قدر در جهت خشنودى ايشان چرخيده است و در نهايت، قلب ما چه مقدار در خدمت مولايمان بوده است؟ چه‏قدر از سال‏هاى عمر و امكانات خويش را در راه كسب رضاى محبوب صرف كرده‏ايم؟ آيا بر اداى حقوق امام زمان خود اهتمام ورزيده‏ايم؟

باهم،به حضورپيام‏آورمهربان و نبىّ گرامى اسلام كه ‏درود خدا برآن ‏حضرت‏ و خاندانش ‏باد عرضه مى‏داريم:

يا رسول اللَّه! در غدير خم، دستان نياكانمان را در دست امام زمانشان، علىّ‏بن‏ابى‏طالب عليه السلام، نهادى و آنان را فرمودى كه از او پيروى كنند و يادآور شدى كه پاى‏بندى بر پيمان غدير، سعادت دنيوى و اخروى ما را تأمين مى‏سازد. اينك كه پيامت به ما رسيده است، ما نيز دست بيعت به ‏سوى تنها يادگار زنده‏ى حاضرت، حضرت مهدى عليه السلام دراز مى‏كنيم و اعلام مى‏كنيم كه او امام زمان ماست و پيشوايى كه تو به فرمان الاهى منصوب‏اش داشته‏اى. در همه‏حال، به او توسّل داريم و منتظريم تا با ظهورش حقيقت غدير به انجام رسد. براى فرجش دعا مى‏كنيم و براى يارى‏اش آماده‏ايم و هرگز از او غافل نخواهيم بود و بر اين عهد پاى‏بنديم؛ باشد كه وفادارى ما به غدير و وارث غدير قلب آن پيامبر مهربان را خشنود سازد و ما را به عاقبتِ خير و رستگارى و سعادت برساند.

در غدير، مسلّم شد: آنان كه از خدا و رسولش و على و فرزندانش عليهم السلام كه صراط مستقيم الاهى‏اند اطاعت كنند، بى‏گمان، به رستگارى و بهشت دست مى‏يابند و كسانى كه با آنان مخالفت كنند، رانده‏ى درگاه خدا و اهل شقاوت‏اند و به دوزخ وارد خواهند شد و اين ثمره‏ى دو نوع ارتباط و برخورد مختلف با امام است.

اطاعت از وصىّ پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم، حضرت مهدى عليه السلام در آن است كه به پيمان غدير و عهد امامت آن مولا وفادار بوده خود را به اعمال شايسته بياراييم و از گناهان و لغزش‏ها دورى كنيم تا نشان دهيم كه اماممان را دوست داريم و از آن‏چه او نمى‏پسندد گريزانیم و به عهد اطاعت از او پاى‏بنديم و بر انجام پيمان خود، سستى نمى‏نماييم. اگر وفادار بوديم و توفيق طاعت خواستيم و تسليم امر آن بزرگوار شديم و راه هدايت و صراط مستقيم الاهى را از او طلبيديم، مشمول عنايات ويژه‏ى امام عصرعليه السلام مى‏گرديم و نظر لطف حضرتش را بر خود بيش‏تر احساس مى‏كنيم.

هشيار باشيم تا شيطان و دست‏يارانش ما را در اطاعت از آخرين بازمانده‏ى غدير، حضرت مهدى عليه السلام ، باز ندارند؛ چه از غدير سال دهم هجرى، هنوز هفتاد روز بيش‏تر سپرى نشده بود كه نگذاشتند جهانيان از آن كوه شرافت و فضيلت و حكمت و عصمت و آسمان شجاعت و غيرت و جوان‏مردى و مروّت و فتوّت و درياى علم و صبر و وفا و صفا، در اين كوير خشك تفتيده‏ى دنيا بهره گيرند و بفهمند كه على نسخه‏ى منحصر به فرد عالم هستى است. نگذاشتند قحطى‏زدگان دنيا باران رحمت و نعمت محبّت علوى و جانشينان پاكش را، حتّى لحظه‏اى، بچشند و آن دريا در دل زمين نهان شد.

آرى، شُكوه غدير را برنتابيدند و حُرمت اميرش را فرونهادند و جان و روح و ناموس غدير را در همسايگى مرقد آن پيامبر رحمت، به جفا آزردند و چه كفرانى بر اتمام نعمت الاهى و چه دشمنى با اكمال دين و شريعت ورزيدند! آن‏چنان بر امير غدير ستم آوردند كه گويى استخوان در گلو و خار مغيلان در ديده داشت و در آن حال، چاره‏اى نمى‏يافت جز شكيبايى.

چه بسيار از همان‏ها كه در ايّام غدير در حضور آموزگار و آورنده‏ى شريعت، براى سلام و تبريك به مولاى غدير و پيمان‏بستن با او بر يك‏ديگر پيشى مى‏جُستند، آن عهد و پيمان را زير پا گذاشتند و فردا و فرداهاى غدير...

افسوس كه چه خسران و خسارتى بر بشريّت بار شد و چه حسرت و افسوسى باقى ماند! اين‏همه انتظارى كه كشيديم و مى‏كشيم نتيجه‏ى همان پيمان‏شكنى است كه بر اميران غدير روا شد. آرى، كسى كه حقّ خدا را در مورد ولىّ برگزيده‏اش ادا نكند و بدو تمسّك نجويد و صراط مستقيمى را كه خدا گشوده است نپيمايد، مسلّماً دچار راه‏زنى هم‏چون شيطان مى‏شود.

غدير را جايگاهى يافتيم كه فرمان خداوند در آن به اجرا درآمد و پيامش كه امامت امامان از غدير تا قيامت بود ابلاغ شد؛ پيامى كه پيام‏آور خدا رساندنش را فريضه‏اى بزرگ شمرد و از حاضران پيمان گرفت تا به‏عنوان مهم‏ترين معروف، اين پيام را، تا روز قيامت، به غايبان برسانند.

از اين‏رو، ابلاغ پيام غدير قطعى و واجب است و اگر ما شيعه‏اى بوديم كه به يُمن غدير ، پيام‏رسان غدير به نسل‏هاى بعد شديم، باید بر خود ببالیم؛ زيرا نه تنها فرمان الاهى را به اجرا درآورده‏ايم كه كارى پيامبرانه كرده‏ايم و گامى در پى امامان هدايت و غديرى خود برداشته‏ايم.

اوّلين يادآور و پيام‏آموز غدير دختر عزيز رسول اكرم صلى الله عليه وآله وسلم بود كه در مسجدالنّبى، ضمن خطابه‏اى پُرشور، مهاجر و انصار را مخاطب قرار داد و فرمود:

«شگفتا! آيا غدير را فراموش كرده‏ايد؟ فراموش كرده‏ايد يا خود را به فراموشى زده‏ايد؟! مگر پدرم در روز غدير خُم براى كسى عذرى باقى گذاشت؟!»

زهراى اطهرعليها السلام يك لحظه از پا ننشست تا غدير پنهان نشود و فراموش نگردد و تا آن‏جا بر اين حقّ از دست‏رفته پاى فشرد كه دژخيمان خانه‏اش را به آتش كشيدند و پیکر پاکش را پشت آن در نيم‏سوخته‏ى شعله‏ور، از سر ستم فشردند.

خواستند غدير را در مسلخ سقيفه ذَبح كنند؛ امّا يادگار رسول از يارى همسر و امام غريب خود دست بر نداشت. از على گفت و گفت تا سرانجام جان بر سر اين راه گذاشت. اين بود كه براى همه‏ى غديريان الگو شد و این گونه به ما آموخت كه براى رساندن پيام حيات‏بخش غدير، بايد خروشيد و در ابلاغ آن به همه‏ى نسل‏ها با همه‏ى توان از دل و جان كوشيد. دار و ندار خويش را در اين راه بايد داد.

اينك، وظيفه‏ى ما در غدير برطرف‏كردن گرد و غبار غربت از چهره‏ى اميران غدير است تا آن‏كه غمى از دل امام عصرعليه السلام بزدايد.

اگر ما از امّت مصطفى صلى الله عليه وآله وسلم هستيم و به فرمان بزرگ‏داشت غدير و ابلاغ پيامش متعهّديم و آن را برترين معروف مى‏دانيم كه بايد بدان امر كرد، حتّى با دست خالى و پاى‏برهنه و پياده بايد به راه افتيم و چونان سلمان و ابوذر و مقداد و عمّار كه غربت غدير و اميرش را دريافته بودند از ولايش دَم زنيم و بانگ برداريم كه: حق با على است.

آرى، ما امامت و صاحب‏اختيارى على و فرزندانش عليهم السلام را به همه‏جا و همه‏كس مى‏رسانيم تا در روز رستاخيز، در برابر رسول خدا و عترت او شرمنده نباشيم.

ابلاغ پيام غدير خدمت‏گزارى به آستان امام عصرعليه السلام است و بهترين توفيقى كه خداوند ممكن است در روز مبارك و فرخنده‏ى غدير به آنان كه درخواست مى‏كنند، عطا فرمايد. اگر در مسير رضاى امام عصرعليه السلام تلاش و كوششى كرديم و در زمان حاضر، او را به مردم مضطرب و بيچاره‏ى زمين شناسانديم تا گامى به امام زمانشان نزديك شوند، وظيفه‏ى غديرى خويش را به‏جا آورده‏ايم و پيام غدير را در حدّ خود ابلاغ كرده‏ايم و آن‏گاه كه اين‏چنين شد، بهترين عيدى الاهى در اين ايّام نصيبمان شده است.

غدير عيد ولايت كسى است كه جدّيّت هدفمند كردن زندگى و اهمّيّت كوشيدن در بندگى را به ما نشان داد. عيد مولايى كه بازى‏اش با كودكان يتيم بود و شادى‏اش نبودن دلى غمين؛ جليس محرومان بود و انيس مظلومان.

... و اكنون در آستانه‏ى غديريم! آيا من و تو آن‏چنان كه رسول‏اللَّه صلى الله عليه وآله وسلم فرمود: «غدير، افضل اعياد امّت من است» اين عيد را بزرگ‏ترين و برترين عيدمان مى‏دانيم و براى رسيدنش روزشمارى مى‏كنيم؟ آيا شور و نشاطى كه در غدير بر پيامبر خدا نمودار بود در ما نيز هست؟

اگر مَحبّت مرتضى على و فرزندانش تا امام زنده‏ى اين زمان، در خانه‏اى راه يافت، آن خانه آباد و نورانى شده است؛ هر چند آن خانه سراى دلى باشد و چه خانه‏اى پاك‏تر از دل؟

هريك از ما وظيفه‏منديم تا بر اتمام نعمت الاهى و اكمال شريعت محمّدى شكر و سپاس به‏جا آوريم و بايسته‏ى اين شكر آن است كه نگذاريم غدير از ياد رود و هر ساله غريبانه بيايد و برود و تا سالى ديگر، فراموش شود. بايد قدردان غدير باشيم و به تعظيم آن همّت گماريم. ساده‏ترين كار آن است كه به سنّت پدران، با ديدار سادات، خاندان پيامبرصلى الله عليه وآله وسلم را احترام بيش‏تری بگزاريم.

غدير، روز دورى از گناهان و آمرزش خطاى بندگان است.

بياييم طعم شادمانى غدير را در كام كودكان، نوجوانان و جوانان شيرين كنيم و آنان را با شميم مهر و مَحبّت امام عصرعليه السلام آشنا سازيم تا هر ساله منتظر غدير باشند. عيدگرفتنِ غدير اگر فرهنگى عمومى شد و ميان مردم رواج يافت، هم‏چون عاشورا فرونشاندنى نيست. سُرور و شادى در غدير به همان قدر مهمّ است كه عزادارى و ماتم در محرّم. آن هنگام است كه وظيفه‏اى را كه رسول خدا صلى الله عليه وآله وسلم فرمود به انجام رسانده‏ايم و دل و جان جوانانمان را با بيان مكارم اخلاقى پيشوايان گران‏قدر خود، از علىّ مرتضى تا مهدى آل محمّدعليهم السلام، روشن كرده‏ايم تا به خود ببالند كه مولايشان على است و بنازند كه شيعه‏ى مهدى‏اند. آن‏گاه لذّت عناياتشان را خود خواهند چشيد.

اگر در غدير كه نه، در تمام ايّام، درد غربت دين و مظلوميّت امير غدير را در سينه داشتيم و بارى، به عيادت بيماران و تفقّد ايتام و گره‏گشايى از گرفتاران رفتيم و سلامشان كرديم و مبارك‏باد گفتيم و رنج بيمارى و درد بى‏پدرى و ظلم‏ديدگى از بى‏مروّتى و نبودِ عدالت را در جانشان التيامى بخشيديم و هديه‏اى، هرچند كوچك به‏گونه‏اى كه خجالتى نياورد و هيچ منّتى از ما نبينند تقديمشان كرديم و ياعلى‏گويان به خدايشان سپرديم...، شايد گوشه‏اى از وظيفه‏ى غديرى خويش را به انجام رسانده و كارى كرده باشيم تا پس از رفتنمان، نه ما را، كه از على تا مهدى عليه ما السلام را دوست بدارند.

پيام غدير بشارتمان داد كه مولايمان زنده و حاضر و آخرين پيشوا از سلسله‏ى امامان است. اوست كه كارها به او واگذار شده است. اوست كه كسى بر وى پيروز نمى‏گردد. اوست امام و حجّت باقى و پس از وى حجّتى نيست. هيچ حقّى نيست مگر همراه او و هيچ نورى نيست مگر نزد او. آرى، او امين خدا و ولىّ او در زمين است.

امروز يگانه وارث زنده‏ى غدير، امام حاضر من و شماست؛ همان امامى كه خداوند از ميان مخلوقاتش برگزيده و در پيشگاه او صاحب منزلت است؛ همان امامى كه علوم همه‏ى انبيا به او رسيده و وارث هر دانش و چيره بر هر علمى است؛ همان امامى كه رمز خاتميّت پيامبر است و جاودانگى اسلام؛ همان امامى كه ‏رسول خداصلى الله عليه وآله وسلم در غدير بشارت ظهور و فراگيرى عدلش را در زمين به همه‏ى انسان‏ها داد. او هم‏اينك وارث ولايتِ علوى است.

بياييم در اين زمان همه‏ى توجّه خود را به آستان او معطوف كنيم و براى يافتن حقّ و كسب نور و هدايت، به درگاه او متوسّل شويم و درِ خانه‏ى او را بكوبيم. ملاك حق، امروز وجود امام حىّ است. به همين دليل، آن محبوب دل‏ها به یه یکی از علما فرمود كه:

«جستن معارف والاى دينى، جز از راه ما خاندان، به انكار ما مى‏انجامد.»

اين همان سخن امام صادق عليه السلام است:

«دروغ مى‏گويد كسى كه گمان دارد كه از شيعيان ماست؛ امّا به دست‏آويزهاى ديگران تمسّك مى‏جويد.»

به لحظات پايانى نزديك شده‏ايم. كوشيديم تا حدّ توان، گوشه‏اى از فضايل و كمالات امير غدير و سلسله‏ى پيشوايان از فرزندانش را به همراه پيام غدير به گوش جان شيفتگان و شيعيانش برسانيم.

آری، خوش‏حال باشيد و دل مسرور داريد كه «فرزند على» در راه است و صبح پيروزى آمدنى است. اگر توفيق درك محضر او را يافتيد، دست در دستش گذاريد و با او صادقانه و از سويداى دل، بيعت كنيد و عيد غدير را به آستانش تبريك گوييد و بدانيد كه دولت عدل او تجسّم آرمان بعثت و غدير و عاشوراست.

خدايا! توفيق شكر نعمت غدير را به ما ارزانى دار تا قدردان غدير باشيم و به تعظيم آن همّت گماريم.

خدايا! تو را به روح ولىّ‏ات على عليه السلام هم او كه چشم بر هم زدنى، به يگانگى تو شرك نورزيد سوگند مى‏دهيم در فرج فرزندش مهدى عليه السلام شتاب فرما.

خدايا! ايمان و تقوايى عطايمان كن تا ابرهاى سياه غيبت سبب محروم‏ماندن ما از تابش خورشيد وجودش نگردد. چشمان مان را به چهره‏ى پُرفروغ آن ولىّ خدا كه به يُمن وجود او زنده‏ايم و نفس مى‏كشيم منوّر ساز.

«اَللَّهُمَّ أرِني الطَّلْعَة الرَّشيدَة وَ الْغُرَّةَ الحَميدَة وَ اكْحُلْ ناظري بِنَظْرَة منّي إليه...»

برای دریافت فایل غرفه چهارم  و متن کامل عربی و فارسی خطابه غدیر به قسمت دانللود مراجعه فرمائید .