بسم الله الرحمن الرحیم 

سودای خیبر و صفین

چه زود در نای تفتیده­ی این بیابان دفن کردیم هر آنچه پیمان بود. چه زود در تاریکی خاطره­ها خاطرت به دام یادهای عنکبوت لانمان افتاد. دیگر انگار در هیاهوی طوفان غربت، صدای رعد هم از هوش رفته است. آشوب ظلم و هراس نغمه از هَزار برده است. وای بر ما، وای بر ما چه زود گرمای دست تو را به زمستان فروختیم! کاش خورشید آن روز نقاب از چهره­هامان نمی­ربود. کاش هیچ­گاه نگاه­های آسمانی تو در چشم­های کوچک ما لانه نمی­کرد. کجا بودیم؟! کجا هستیم؟!

دیگر امروز نای خسته­ی تاریخ تو را بی­صدا می­خواند. دیگر آنها که از تو می­گفتند بریده زبان و بی دست و پای به خون نشستند و چوبه­های دار را زینت آویختند؛ آنها که نام تو را با وضوی اشک بردند و عهد تو را با تمام دل بستند. آنها که نه ماییم. مایی که نه وفا دانستیم و نه عشق آموختیم. مایی که نه شور داشتیم و نه مهر ورزیدیدم. مایی که تو را...

اما... اما بدان هنوز در کوچه کوچه­های شهر در لا به لای خلوت دل آهنگ نام توست. کاش می­شد دوباره غدیر بروید. کاش می­شد این بار به پای تو بریزم تمام وجودم را. من تو را پژمردم. مولای من دریا دریا آهت را به چاه ریختی و قطره قطره زهر در گلو... می­دانم، می­دانم که گسستم از تو... می­دانم چه روز و شب­هایی که بر تو گذشت... انگاربه تصویر می­کشد زمان خود را. دانه دانه­های شرم بر پیشانی سردم سرکوب هزار ساله می­زند. لحظه لحظه­ی خاموشم قرین فریاد «هل من ناصر ینصرنی» است. کاش می­شد دوباره غدیر بروید.

.........