بچه­ها سلام، عزیزان سلام (منتظر سلام بچه­ها می­شود) ببینم بچه­ها منو می­شناسین؟ فکر نمی­کنم. آخه این­قدر این روزِگار منو پیر کرده که خودم هم خودمو نمی­شناسم. (می­خندد و بعد از کمی مکث می­گوید) بچه­ها تا حالا مسافرت رفتین؟ دیدید بیرون شهر، وسط کوه و درّه و تپّه و خار و خاشاک، یه جادّه­ی مستقیم کشیدن، هر چی کوه و تپّه و مانع بوده، صاف کردن؟ خارها رو کندن، بعد آسفالت روش ریختن تا پستی و بلندی نداشته باشه، ها؟ خُب حالا فکر کنین یه ماشین شیک و تمیز داره توی این جادّه می­ره تا به مقصدش برسه، یک دفعه چند نفر بیان و جلوش رو بگیرن و اون رو هُل بِدَن تو بیابون و بگن که باید از این راه بری. ماشین بیچاره هم باید بره دیگه، چون چاره نداره، جادّه رو هم که بسته­اند. هی توُ بیابون می­ره، می­افته تو چاله زخمی می­شه، بلند می­شه، دوباره می­ره توُ خارها، باز می­خوره به کوه، لِه می­شه، خلاصه دیگه اون ماشین شیک و قشنگ، ابوطیّاره می­شه! مثل من لِه و لَوَرده می­شه. آره ننه، قصّه­ی من هم این طوریه؛ من عمرم خیلی زیاده ولی اگه مردم می­ذاشتند از همون اوّل توُ همون مسیر مستقیم و صافی که خدا برام خواسته بود حرکت کنم، این­قدر لِه و لَوَرده نمی­شدم. حالا شما فکر می­کنید که اسم من چی باشه؟ (صبر می­کند تا بچه­ها نظر بدهند) بچه­ها (با خنده) اسم من پیر تاریخه، اسم من پیرزن تاریخه .