﴿ اَلا بِذِكْرِ اللهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوب ﴾
آسايش
عموميترين خواستهي انسانها چيست؟
منتهاي آرزوها و آمال اكثر بشريت، زندگي بيدغدغه است؛
آرامش، آسايش كه به سانِ اكسيري دست نيافتني شده است.
آمار جنگ و خشونت، فقر ِمادي و فرهنگي، طلاق و گسست و...
روز به روز افزون ميشود
و ما انسانها، باز هم آرامش ِروحِ سيريناپذير خود را، در اين اقليم خاكي ميطلبيم:
خانهي بزرگتر، اسبابِ زندگي مجللتر، وسايل رفاهي بيشتر،
سلاح بيشتر، تجهيزات ِنظامي ِافزونتر.
در پوششي از ماشين آلات، خود را مخفي كردهايم
تا شايد كارها آسانتر شود؛
اما «خودِ» ما آسودهخاطر نميشويم.
شايد ما امروز راه را گم كردهايم
و چنان شيفتهي دنياي پرزرق و برق شدهايم
كه خدا را فراموش كردهايم.
بياييد آرامش را در كلام خدا بجوييم.
خداوند آسايش را در آن نميبيندكه ما ديدهايم؛ زيرا
﴿ هر كس از ياد من روي بگرداند، زندگانيِ سخت و پر مشقتي خواهد داشت. ﴾[1]
﴿ آگاه باشيد! به ذكرِالله دلها آرامش مييابد. ﴾[2]
اين نواي قرآن است كه در بهترين لحظات به گوش ميرسد و بر طرف كنندهي مشكلات است.
آرامش و آسايشي كه روز و شب به دنبال آن هستيم،تنها يك كليد دارد:
« ذكرُ الله.»
آيا در قلبِ من جايي دارد؟
زرها و زيورها، سرابهاي زيباي دنيا،
عالمي پر از عيش و دنيايي با تمامي امكانات و خواستهها؛ دروازهي قلبم را كه باز ميكنم فقط اينها را ميبينم و يك آرزوي هميشگي[3]: خدايا! چه ميشود كه بيشتر داشته باشم؟
آرامش من همينهاست؛ آسايشي كه خواب را از چشمهايم ربوده؛
آسودگي به قيمت ناآسودگي؛ بساطي كه بساطي نيست؛ دنياي من همه اين است.
براي پيداكردن آسايش، دست به هر كاري ميزنم و هر مطلوبي را طلب ميكنم؛
اما بهراستي خدايا! ياد تو در قلبم جايي دارد؟
تازه ميفهمم كه ذكر تو چه آثاري دارد و چه آسايشي را برايم به ارمغان ميآورد!
در روايات آمده است:
« ذكر الله در اين آيه حضرت رسول اكرم و ائمّه عليهمالسلام هستند.»[4]
آري! بهواسطهي اين انوار مقدّس است كه دلها آرامش مي يابد.
خداوندا! روزها و شبها ديگر از آرزوهاي درازم ملول شده اند: آسايش بيشتر، رفاه مادي و... اما هيچگاه از تو نخواسته بودم كه ذكرت را در قلبم جاي دهي.
مثل ديگران در كوچه پس كوچههاي دنيا گم شده بودم و آرامش و آسايش را در گل و لايِ ماديات ميجُستم.
در قنوتهايم نخواسته بودم تا معرفت امام زمانم را جرعه جرعه چون عسل بر كامم بريزي[5] و در سجدههاي شكرم يادم نبوده كه به خاطر نعمتِ ولايتِ اميرمؤمنان عليهالسلام تو را شكر كنم[6]... .
خدايا! تا به امروز نميدانستم كه آرامش حقيقي، تنها در سايهي توجّه و تذكّر به امام زمان عليهالسلام ممكن است؛
يادم نبود پدر مهرباني دارم كه او بيش از مادر و پدرم به ياد من است؛
نميدانستم كه ميتوانم براي اين يگانه عزيز از خدا آرامش و آسايش طلب كنم؛
اما پروردگارا! گويا قلبم آرامتر شده؛ افكارم آسايش يافته!
و گويي هماينك به بهانهي همين كلمات و جملات آرام شدهام! آرامشي در سايهي ياد تو و ياد عزيزِ تو،
به اميد آرامش جاودانه، در پرتو ياد تو و ياد حجّتِ تو...
[1]. طه(20): 124:﴿ وَ مَنْ اَعْرَضَ عَنْ ذِكري فَاِنَّ لَهُ مَعيشَةً ضَنْكاً.﴾
[2]. رعد(13): 28:﴿ اَلا بِذِكْرِ اللهِ تَطْمَئِنُّ القُلُوبُ ﴾
[3]. بحارالانوار 73: 163: اميرالمؤمنين عليه السلام فرموده اند:« من براي شما در مورد دو چيز بيشتر از چيزهاي ديگر مي ترسم: پيروي هواي نفس و آرزوهاي طولاني.»
[4]. تفسير كنزالدّقائق 6: 447؛ ذيل آيهي 28 سورهي رعد.
[5]. « اَللَّهُمَّ عَرِّفْني حُجَّتَكَ...»؛ مفاتيح الجنان، ابتداي دعاي در زمان غيبت.
[6].« اَلْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذي جَعَلَنا مِنَ الْمُتَمَسِّكينَ بِوَلايَةِ اَميرِالْمُؤمِنينَ وَ الاَئِمَّةِ عليهم السلام»؛ مفاتيح الجنان، اعمال روز غدير.
مخاطب
دریافت فایل