....به خواب رفتم. عمیق و آرام. رؤیایی روح نواز خوابم را شیرین تر کرد. دو پاره نور می دیدم، دو نوجوان خوش­سیما، آن سوتر رسول خدا که از آن­ها می پرسیدند: عزیزان من پدرتان علی کجاست؟ لختی بعد امیر المؤمنین علیه السلام را هم دیدم که می فرمود من اینجا هستم یا رسول اللّه. . . پیامبر خدا مرا به امیر المؤمنان علیه السلام نشان دادند و فرمودند: یا علی! چرا طلب این مرد را نمی دهی؟ خدایا من خواب بودم یا بیدار. میان  امیر المؤمنین علیه السلام و رسول خدا صلی الله و علیه و آله سخن از من بود و حساب و کتابم. من بی سر و پا کجا و عِطر این کلمات نورانی! . . . من فرشی کجا و این گفتگوی عرشی، من زمینی کجا و این توصیه ی آسمانی! من . . . من فقط شکسته از زخم زبان خلایق بودم و شکایتی دیگر نداشتم......