اول به یاد دیگران

امام حسن علیه السلام فرمودند:

مادرم حضرت فاطمه سلام الله علیها را شب جمعه ای در محراب دیدم که دائماً رکوع و سجده می کرد تا اینکه صبح پدیدار شد؛ و می شنیدم که برای زنان و مردان مؤمن دعا می نمود و آنها را اسم می برد و زیاد دعایشان می کرد و برای خودش دعا نمی کرد.

گفتم: ای مادرم! چرا برای خودت دعا نمی کنی همانطوریکه برای غیر خودت دعا میکنی؟

فرمود: ای پسرم! اول همسایگان و سپس خانه.

خیلی اوقات همین که آدم بدونه یکی هست که به فکرشه ، میشناستِش و دعا گوی ماست ، خیلی مایه ی دلگرمیه.

با وجود چنین فردی آدم دلگرمی پیدا می کنه .

تجربه اش رو داشتیم و دیدیم که جنس محبت اعضای خانوده به هم دیگه و خصوصاً مادر ها به فرزنداشون فرق میکنه.

همین که بدونیم مادرمون به فکرمونه و پا به پای ما استرس و ناراحتی و یا حتی خوشحالی داره، انرژی دوباره میگیریم که بهتر و بدون نا امیدی تو زندگی ،جلو بریم ؛ و مشکلات، کمتر جلوه می کنن.

اما اگر این فرد به جای مادرمون یه آدم خیلی بزرگ تر و تواناتر باشه که نه تنها میشناسه ما رو و از همه چیز ما با خبره ، بلکپکه کل هستی خدا الان به دستشه و از روی علم و قدرت استثنائیش می تونه مشکلات ما رو حل کنه ؛ اون وقت این پشتیبانی که از یک بزرگ به افراد کوچکتر بدون منت نیاز ،سرازیر میشه یه مزه ی دیگه داره ، یه انرژی بی نظیر به آدم میده .

امام زمانی که مثل مادرشون حضرت زهرا معتقد هستند که محبینشون رو از یاد نبرن و چه بسا به اسم خیلیاشون رو دعا کنن و نیمه شبی که ما خواب هستیم برامون دعا کنن.

متن ترجمه:

امام حسن علیه السلام فرمودند:

مادرم حضرت فاطمه سلام الله علیها را شب جمعه ای در محراب دیدم که دائماً رکوع و سجده می کرد تا اینکه صبح پدیدار شد؛ و می شنیدم که برای زنان و مردان مؤمن دعا می نمود و آنها را اسم می برد و زیاد دعایشان می کرد و برای خودش دعا نمی کرد.

گفتم: ای مادرم! چرا برای خودت دعا نمی کنی همانطوریکه برای غیر خودت دعا میکنی؟

فرمود: ای پسرم! اول همسایگان و سپس خانه.

متن عربی:

عَنْ أَخِيهِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ ع قَالَ: رَأَيْتُ أُمِّي فَاطِمَةَ ع قَامَتْ فِي مِحْرَابِهَا لَيْلَةَ جُمُعَتِهَا فَلَمْ تَزَلْ رَاكِعَةً سَاجِدَةً حَتَّى‏ اتَّضَحَ‏ عَمُودُ الصُّبْحِ‏ وَ سَمِعْتُهَا تَدْعُو لِلْمُؤْمِنِينَ‏ وَ الْمُؤْمِنَاتِ‏ وَ تُسَمِّيهِمْ‏ وَ تُكْثِرُ الدُّعَاءَ لَهُمْ وَ لَا تَدْعُو لِنَفْسِهَا بِشَيْ‏ءٍ فَقُلْتُ لَهَا يَا أُمَّاهْ لِمَ لَا تَدْعِينَ لِنَفْسِكِ كَمَا تَدْعِينَ لِغَيْرِكِ فَقَالَتْ يَا بُنَيَّ الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ.

علل الشرائع، ج‏1، ص: 182

وسائل الشيعة، ج‏7، ص: 113

بحار الأنوار (ط - بيروت)، ج‏86، ص: 313

كشف الغمة في معرفة الأئمة (ط - القديمة)، ج‏1، ص: 468