شیعیان ما از ما هستند

 امام رضا علیه السلام  می فرمودند: هر کس که با شیعه ما مخالفت کند، با ما مخالفت کرده است و هر که با ایشان دوستی ورزد با ما دوستی ورزیده است چون که آنان از ما هستند و از طینت ما آفریده شده اند ، هر کس شیعیان ما را دوست داشته باشد ، از ما خواهد بود ، و هر که به آن ها بغض بورزد از ما نیست.

 هر موقع یکی از شیعیان ما مریض شود ما نیز به بیماری او بیمار می شویم و هرگاه شیعه ای غصه دار شود ما نیز به خاطر غصه او غصه دار میگردیم و هر گاه یک تن از شیعیان ما خوشحال شود ما هم به خاطر شادی او خوشحال خواهیم شد و هیچ یک از شیعیان ما چه درسر تا سر دنیا ، از نظر ما دور نخواهند بود و هر کس که از شیعیان ما بدهکار باشد و قرض داشته باشد پرداخت قرض و ادای دین او برعهده ماست...

این حرف ها رو بیاین یه بار واقعا بهشون فکر کنیم ببینیم چه معنی ای داره:

دیدین این دوستهایی که خیلی می خوان رفاقتی صحبت کنن ، به رفیقشون میگن خیالت راحت باشه من حواسم بهت هست و اصن اینقدر دوستت دارم که از آدمایی که با تو دشمنی داره ، منم باهاشون مشکل دارم ، هر وقت مشکل داری منم ناراحتم ، کاری از دستم بر می اومد بگو و... از این جنس حرف ها که هممون هم باهاش آشنایی داریم.

حالا بیایم این طرف ، امام رضا علیه السلام دارن به تک تک من و شما میگن که ما رفیقی هستیم براتون که به اصطلاح امروزی تا آخرش پاتون هستیم .

و اگر دیگرانی هستن که این حرفها رو میزنن و اما پای عمل که میرسن ، دل آدم رو می زنن، این محبت ، جنسش فرق میکنه و کافیه که ما خودمونو واردش بکنیم و طعم بی نظیرشو بچشیم .

این همون دوستی ای هست که همیشه داریم تو ذهنمون تصویرش میکنیم و همش می خوایم بیرون از ذهن مصداقشو پیدا کنیم اما هیچ وقت نتونستیم مصداق کاملشو پیدا کنیم مگر در همین خونه...

پس چه جای خجالت و سردی باقی میمونه از امام زمانی که با ما اینجوری رفتار می کنه و این قدر به ما نزدیکه و ما رو از خودش میدونه.                           

بیاین اصلا راه دوری نریم ، امام زمان ما کسیه که همین الان ، و به همین شیعیانش علاقه داره ، از خوشحالی آنها شادمان میشه و از غم شون ، نارحت.

و خودشون دارن میگن که اصن اینها از م هستند و ما هواشونو داریم...

متن اصلی:

ابن ابی نجران نقل می کند که از امام رضا علیه السلام شنیدم که می فرمودند:

 هر کس که با شیعه ما مخالفت ورزد ، با ما مخالفت نموده است و هر که با ایشان دوستی ورزد  با ما دوستی ورزیده است ؛ چرا که آنان از ما بوده و از طینت ما آفریده شده اند . هر که ایشان را دوست بدارد ؛  از ما خواهد بود ، و هر که به ایشان بغض بورزد از ما نیست.

شیعیان ما به نور خدا می نگرند و در رحمت خدا غوطه می خورند و رستگار به کرامت الهی هستند ، هرگاه یک تن از شیعیان ما مریض شود ما نیز به بیماری او بیمار می شویم و هرگاه شیعه ای غصه دار شود ما نیز به خاطر غصه او محزون می گردیم و هر گاه یک تن از شیعیان ما خوشحال شود ما هم به خاطر شادی او خوشحال خواهیم گشت و هیچیک از شیعیان ما چه در شرق عالم باشند و چه در غرب عالم ، از نظر ما دور نخواهند بود و هر کس که از شیعیان ما بدهکار بوده و قرض داشته باشد پرداخت قرض و ادای دین او برعهده ماست...

بحار الانوار ج 65-ص168و167

وسائل الشيعة، ج‏16، ص: 179

متن عربی:

 عَنِ ابْنِ أَبِي نَجْرَانَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْحَسَنِ ع يَقُولُ‏ مَنْ عَادَى شِيعَتَنَا فَقَدْ عَادَانَا وَ مَنْ وَالاهُمْ فَقَدْ وَالانَا لِأَنَّهُمْ مِنَّا خُلِقُوا مِنْ طِينَتِنَا مَنْ أَحَبَّهُمْ فَهُوَ مِنَّا وَ مَنْ أَبْغَضَهُمْ فَلَيْسَ مِنَّا شِيعَتُنَا يَنْظُرُونَ بِنُورِ اللَّهِ وَ يَتَقَلَّبُونَ فِي رَحْمَةِ اللَّهِ وَ يَفُوزُونَ بِكَرَامَةِ اللَّه‏ مَا مِنْ أَحَدٍ مِنْ شِيعَتِنَا يَمْرَضُ إِلَّا مَرِضْنَا لِمَرَضِهِ وَ لَا اغْتَمَّ إِلَّا اغْتَمَمْنَا لِغَمِّهِ وَ لَا يَفْرَحُ إِلَّا فَرِحْنَا لِفَرَحِهِ وَ لَا يَغِيبُ عَنَّا أَحَدٌ مِنْ شِيعَتِنَا أَيْنَ كَانَ فِي شَرْقِ الْأَرْضِ أَوْ غَرْبِهَا وَ مَنْ تَرَكَ مِنْ شِيعَتِنَا دَيْناً فَهُوَ عَلَيْنَا وَ مَنْ تَرَكَ مِنْهُمْ مَالًا فَهُوَ لِوَرَثَتِهِ شِيعَتُنَا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ يَحُجُّونَ الْبَيْتَ الْحَرَامَ وَ يَصُومُونَ شَهْرَ رَمَضَانَ وَ يُوَالُونَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَ يَتَبَرَّءُونَ مِنْ أَعْدَائِهِمْ أُولَئِكَ أَهْلُ الْإِيمَانِ وَ التُّقَى وَ أَهْلُ الْوَرَعِ وَ التَّقْوَى مَنْ رَدَّ عَلَيْهِمْ فَقَدْ رَدَّ عَلَى اللَّهِ وَ مَنْ طَعَنَ عَلَيْهِمْ فَقَدْ طَعَنَ عَلَى اللَّهِ لِأَنَّهُمْ عِبَادُ اللَّهِ حَقّاً وَ أَوْلِيَاؤُهُ صِدْقاً وَ اللَّهِ إِنَّ أَحَدَهُمْ لَيَشْفَعُ فِي مِثْلِ رَبِيعَةَ وَ مُضَرَ فَيُشَفِّعُهُ اللَّهُ فِيهِمْ لِكَرَامَتِهِ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَل‏.

بحار الانوار ج 65-ص168و167

وسائل الشيعة، ج‏16، ص: 179