آسایش ( طرح سخنرانی)

﴿ اَلا بِذِکرِ اللهِ تَطْمَئِنُّ الْقُلُوب ﴾
آسایش
عمومی¬ترین خواسته¬ی انسان¬ها چیست؟
منتهای آرزوها و آمال اکثر بشریت، زندگی بی¬دغدغه است؛
آرامش، آسایش که به سانِ اکسیری دست نیافتنی شده است.
آمار جنگ و خشونت، فقر ِمادی و فرهنگی، طلاق و گسست و...
روز به روز افزون می¬شود
و ما انسان¬ها، باز هم آرامش ِروحِ سیری¬ناپذیر خود را، در این اقلیم خاکی می¬طلبیم:
خانه¬ی بزرگ¬تر، اسبابِ زندگی مجلل¬تر، وسایل رفاهی بیش¬تر،
سلاح بیش¬تر، تجهیزات ِنظامی ِافزون¬تر.
در پوششی از ماشین آلات، خود را مخفی کرده¬ایم
تا شاید کارها آسان¬تر شود؛
اما «خودِ» ما آسوده¬خاطر نمی¬شویم.
شاید ما امروز راه را گم کرده¬ایم
و چنان شیفته¬ی دنیای پرزرق و برق شده¬ایم
که خدا را فراموش کرده¬ایم.
بیایید آرامش را در کلام خدا بجوییم.
خداوند آسایش را در آن نمی¬بیندکه ما دیده¬ایم؛ زیرا
﴿ هر کس از یاد من روی بگرداند، زندگانی سخت و پر مشقتی خواهد داشت. ﴾
﴿ آگاه باشید! به ذکرِالله دل¬ها آرامش می¬یابد. ﴾
این نوای قرآن است که در بهترین لحظات به گوش می¬رسد و بر طرف کننده¬ی مشکلات است.
آرامش و آسایشی که روز و شب به دنبال آن هستیم،تنها یک کلید دارد:
« ذکرُ الله.»
آیا در قلبِ من جایی دارد؟
زرها و زیور¬ها، سراب¬های زیبای دنیا،
عالمی پر از عیش و دنیایی با تمامی امکانات و خواسته¬ها؛ دروازه¬ی قلبم را که باز می¬کنم فقط این¬ها را می¬بینم و یک آرزوی همیشگی : خدایا! چه می¬شود که بیشتر داشته باشم؟
آرامش من همین¬هاست؛ آسایشی که خواب را از چشم¬هایم ربوده؛
آسودگی به قیمت ناآسودگی؛ بساطی که بساطی نیست؛ دنیای من همه این است.
برای پیداکردن آسایش، دست به هر کاری می¬زنم و هر مطلوبی را طلب می¬کنم؛
اما به¬راستی خدایا! یاد تو در قلبم جایی دارد؟
تازه می¬فهمم که ذکر تو چه آثاری دارد و چه آسایشی را برایم به ارمغان می¬آورد!
در روایات آمده است:
« ذکر الله در این آیه حضرت رسول اکرم و ائمّه علیهم¬السلام هستند.»
آری! به¬واسطه¬ی این انوار مقدّس است که دل¬ها آرامش می یابد.
خداوندا! روزها و شب¬ها دیگر از آرزوها¬ی درازم ملول شده اند: آسایش بیشتر، رفاه مادی و... اما هیچ¬گاه از تو نخواسته بودم که ذکرت را در قلبم جای دهی.
مثل دیگران در کوچه پس کوچه¬های دنیا گم شده بودم و آرامش و آسایش را در گل و لای مادیات می¬جُستم.
در قنوت¬هایم نخواسته بودم تا معرفت امام زمانم را جرعه جرعه چون عسل بر کامم بریزی و در سجده¬های شکرم یادم نبوده که به خاطر نعمتِ ولایتِ امیرمؤمنان علیه¬السلام تو را شکر کنم ... .
خدایا! تا به امروز نمی¬دانستم که آرامش حقیقی، تنها در سایه¬ی توجّه و تذکر به امام زمان علیه¬السلام ممکن است؛
یادم نبود پدر مهربانی دارم که او بیش از مادر و پدرم به یاد من است؛
نمی¬دانستم که می¬توانم برای این یگانه عزیز از خدا آرامش و آسایش طلب کنم؛
اما پروردگارا! گویا قلبم آرام¬تر شده؛ افکارم آسایش یافته!
و گویی هم¬اینک به بهانه¬ی همین کلمات و جملات آرام شده¬ام! آرامشی در سایه¬ی یاد تو و یاد عزیزِ تو،
به امید آرامش جاودانه، در پرتو یاد تو و یاد حجّتِ تو...